พิกเล็ตเล็ทเทอร์

สวัสดีเธอ ... นี่อาจไม่ใช่จดหมายที่ตั้งใจเขียนเฉพาะเจาะจงไปที่เธอเหมือนเมื่อก่อน
หากแต่เธอในที่นี้คือใครสักคนที่ฉันอยากแอบมานั่งคุยด้วย ซึ่งหมายถึงทุกคนที่เข้ามาอ่านที่นี่
รวมทั้งเธอคนเดิมที่จะมาอ่านหรือไม่ก็ตาม

ฉันมีปัญหากับเพื่อนคนที่ฉันเลือกเขา เข้ากลุ่มงานแล้วตัดเพื่อนตัวเองทิ้ง
เหตุผลคือ งานที่ทำต้องอาศัยความถนัดของแต่ละคน ซึ่งเป็นส่วนที่เพื่อนฉันไม่มี
และงานนั้นไม่ได้เล็กพอให้มีเวลาแคร์ความรู้สึกส่วนตัวจนเสียงาน ฉันจึงเลือกเพื่อนใหม่แทน

ปัญหาต่อมาคือเพื่อนใหม่ที่ฉันเลือก นับวันเขาก็กลายเป็นเพื่อนสนิท
เขาเลือกฉันเป็นที่ปรึกษายามมีปัญหาชีวิต และฉันก็กลายเป็นคนที่เขาไว้ใจมากคนหนึ่ง
เธอเคยเห็นคนประเภทที่คิดเอาเองว่า เราไว้ใจเขาได้ เขาก็ต้องไว้ใจเราได้เช่นกันไหม?

ฉันเป็นคนแบบฉัน ฉันมีความลับที่เป็นของฉัน ฉันมีสิทธิ์เลือกว่าฉันจะไว้ใจใครได้
ไม่ใช่ให้ใครมาบังคับให้ไว้ใจ ...

ต่อมาเขารู้เรื่องของฉันกับคนรัก เป็นเรื่องที่ฉันปิดบังคนใกล้ตัวมาหลายเดือน
แต่เพื่อนรักของฉันสองคนรู้เรื่องมาตลอด แต่เพื่อนคนนี้ ... ไม่ จึงเกิดอาการเหมือนเลือกปฏิบัติ
ฉันไม่พร้อมจะเล่าเรื่องของฉัน ให้กับคนที่หยันเรื่องรักร่วมเพศฟัง ซึ่งเขาเป็นคนในกลุ่มนั้น

เรื่องที่ฉันปิดบังอาจไม่ทำให้เขาเสียใจเท่า คนที่ฉันรักคือคนที่เขาเคารพมาก
ซึ่งถ้าจุดนี้ฉันผิด ฉันก็พร้อมยอมรับ

ต่อมามีงานรับจ้างที่ต้องทำช่วยกัน ค่าจ้างสูงใช้ได้ ฉันทำงานกับเขา
และมีคนรักฉันและอาจารย์อีกคนเป็นพี่เลี้ยง

งานดำเนินไปเรื่อย ๆ เมื่อใกล้ถึงกำหนด เขาบอกว่า งานไม่เสร็จ บลา ๆ ๆ
เป็นแบบนั้นหลายครั้ง ตั้งแต่เรียนนั่นแหละ พอใกล้วันต้องมีเหตุนู่นนี่นั่นเสมอ
แรก ๆ ฉันเข้าใจว่ามันเป็นปัญหาครอบครัวที่ลูกต้องแบกรับ
แต่บ่อย ๆ มันก็กลายเป็นเหตุผลที่อ้างมาโดยเชื่อแน่ว่าทุกคนจะเห็นใจ

แล้วงานก็ไม่เสร็จ . . . ฉันเลยใช้วิธีอื่นทำงานส่วนของเขาแทน
หรือเรียกง่าย ๆ ว่าฉันเอางานนั้นมาทำเอง ซึ่งถือเป็นงานที่ยอมรับได้โดยอ.ที่คุมงานทั้งสองคน
แล้วงานก็ส่งทัน

แต่ ... เขาก็วีนมาว่า ฉันแย่งงานไปทำ . . .
เราตกลงแบ่งงานกับเงินกันแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่มีงานของเขา ซึ่งนายจ้างไม่รู้
ถ้าจะให้ใจร้ายหน่อยคือ งานไม่เสร็จ เงินก็ไม่ต้องเอา นั่นคือความจริงของการทำงาน
แต่ฉันก็แบ่งค่าเหนื่อยให้นิดหน่อย เพราะอย่างน้อยเขาก็เป็นเพื่อนฉัน
แต่นับวันเขาคงไม่คิดแบบนั้นแล้วล่ะ ฉันรู้ดีว่าตอนนี้เขาไม่อยากคุยกับฉัน
ไม่อยากคุยกับใคร เพราะคิดว่าตัวเองกำลังเป็นผู้ถูกกระทำ

ฉันผิดไหมเธอ?

ต่อมางานโปรเจคเรียนจบ (งานที่ต้องเลือกเพื่อน ที่เล่าไปตอนแรกนั่นแหละ)
เธอเชื่อไหม จนวันนี้ฉันก็ยังเรียนไม่จบเพราะเพื่อนคนนี้
เขายังทำงานส่วนของเขาไม่เสร็จ ฉันลองเอางานส่วนนั้นมาทำช่วย
พอฉันทำได้ก็กลายเป็นว่าฉันหักหน้าเขาอีก

ฉันจะไม่อารมณ์เสียหรอกนะ ถ้าเขาไม่ใช่คนที่คิดว่าตัวเองเก่ง แต่สุดท้ายก็ได้แค่พูด
ไม่ฟังความคิดเห็นใคร พูดจาขวานผ่าซาก อารมณ์เสียทุกวัน อ้างเหตุผลจนเคยชิน
ไม่อยากบอกเลยว่า เขาเป็นคนแบบนี้ ถึงได้ไม่มีเพื่อน ... แต่นั่นคือความจริง

ฉันผิดเองที่เลือกคนจากความสามารถไม่ใช่นิสัย . . .

ตอนนี้ฉันทำงานที่ร้าน เป็นพี่เลี้ยงให้เด็กใหม่
ฉันกับเพื่อนคนนี้เคยคุยกันไว้ว่า เราอยากได้ที่นี่ และจะทำงานที่นี่ด้วยกัน
แต่ทว่า เบื้องบนไม่ขายร้าน ... เราก็จนปัญญาต่อรอง

แต่วันหนึ่งอาจารย์ก็เรียกตัวฉันไปทำงาน ทั้งที่ฉันเคยเป็นแค่ผู้ช่วย และเพื่อนคนนั้นเป็นผู้จัดการ
อาจารย์ให้เหตุผลว่า ไม่เลือกเขาเพราะเด็กและอาจารย์ไม่ปลื้ม เพราะมันไม่เป็นมิตร
และถ้าตอนนี้เขาจะหาเรื่องคิดผิดใจฉันอีก ก็คือ ฉันแย่งงานร้านนี้มาทำ ...

เธอว่าฉันผิดไหม?

แล้วเขาก็สร้างความหนักใจให้ฉันอีกระรอก และมันเป็นความหนักใจที่ใหญ่มากสำหรับฉัน
ฉันโทรถามเรื่องงาน แต่คราวนี้ไม่บ่ายเบี่ยงแล้ว
แต่ตอบมาว่า งานทำไม่ได้ จะไปจ้างทำ . . .

เหมือนโดนตีแสกหน้า . . . เพราะเท่ากับว่างานนี้มันจะทำไม่สำเร็จอีกแล้ว
และที่แย่กว่าคือฉันกลายเป็นคนแบกรับปัญหานั้น เพราะงานที่จะไปจ้างทำ
คนตรวจก็คือคนรักของฉัน เธอว่าแย่มั๊ย?

จะบอกคนรักไปว่า เพื่อนคนนั้นไปจ้างมาเพื่อหลอกตาเขาแล้วเอาเกรด
ซึ่งถ้าทำอย่างนั้น ฉันกับเพื่อนวงแตกแน่ ฉันจะกลายเป็นคนขี้ฟ้อง
และเขาก็จะทำตัวเองให้เหมือนเป็นผู้ถูกกระทำ โดนฉันกลั่นแกล้งอีก
แล้วฉันก็จะเรียนไม่จบ ถึงจบก็ไม่งดงาม เพราะฉันต้องทำงานที่นี่ต่อไป
เธอคิดว่าทัศนคติต่อตัวฉันจะเปลี่ยนไปแค่ไหนกัน ...

แต่ถ้าฉันไม่บอกคนรักของฉัน เราสามคนอาจเรียนจบไปอย่างสวยงาม
โดยที่ไม่มีใครรู้เรื่องเลย ... แต่ฉันกลัว ... ความลับไม่มีในโลก
ถ้าวันหนึ่งอาจารย์ท่านใดรู้เรื่อง แล้วตัวฉันที่ต้องเจอพวกเขาทุกวันจะทำหน้ายังไง
“นักศึกษาปั้น ตบตาอาจารย์เอาเกรด” แบบนั้นเหรอ

แล้วที่แย่กว่าคือ การโกหกคนรัก ...
เขาจะต้องตรวจงานฉันไปอย่างภาคภูมิใจ เพื่อที่สุดท้ายวันหนึ่งเขาจะพบว่าฉันหลอกลวงเขา

เธอ ... แย่ว่ะ
งานที่ทำตอนนี้ก็หนัก ทำงานทุกวันเลย ต้องมาคิดหนักเรื่องนี้อีก เฮ่อ ...

เฮ่อ บ่นยาวเลย ขอบคุณนะที่มานั่งเป็นเพื่อน
....